Wilton
May 8, 2026
Regarding AI assistance in preparing written responses.
Good afternoon, Professor Onzol!
I fear that I may be coming off as impetulant and actually feel some sort of anticipation that I may regret challenging your assessment of my work as having been aided by AI—considering the seriousness of being dishonest in any such case—however due to the nature of the course and my perception of your passion on the subject I feel emboldened to reach out to you regarding this issue. I hope to be able to claim that this is not so much a debate about any certain grade or submission, as you requested your students to refrain from doing in your introduction email to the course (I am digging deep to find a specific mention of AI use policy), but an honest use of my access to the knowledge, experience, and precious time of professionals in the field which I am privileged to enjoy as a student of the university.
I have written all of my responses to writing assignments, web assignments, and student discussions by hand with no instance of pasting prompts into an AI assistant in order to alter or augment the heart nor the architecture of my work. I ask of you, in order to help prepare me for my future assignments and professional correspondence, that you may help me understand if my use of the internet and other technological tools have mislead me in my belief that my ideas and methods of writing are truly mine and my own.
I am wondering if I am naïve to believe that searching for the definition of a word or for synonyms for another word or idea (I feel like this is where the line blurs, searching for a word for a feeling or idea—this is where AI comes in to play) and using Google's prominent AI overview is no different than using a thesaurus or dictionary or maybe even asking another person for a word that's on the tip of my tongue. I fully acknowledge use of this tool and humbly regret thinking that it does not constitute a use of AI assistance of which the need to inform is present.
This is where I feel like you'll be interested in hearing what I want to ask in the spirit of the coursework; at what point is an AI's response to an inquiry distinct from that of an autocorrect underline, a typical Google search, or—on the grandest scale—a response from another human being? My education began in the previous millennium, and I have toiled in scanning dictionary indexes, digging through thesauruses, asking librarians, then moved on to asking Jeeves, reading Yahoo! Answers, seeing Google become synonymous with the use of any search engine, and now a new age even more mind-blowing is upon us—one in which AI forces itself upon many people in almost every facet of modern life. It is a question I feel like I don't have a sufficient answer to, where to draw the line.
I know that it may seem silly to relay this experience to someone who has certainly seen and used even older technology and knows what it really means to struggle in doing research, but I want to put into perspective the exact part of the technological avalanche I fell into when I was brought into this society of which we critique and examine. I am not one-hundred percent savvy in my use of computers, though at times I get quite overconfident that I am the one in control—and not the computer itself (rhetorically speaking). I do not understand why performing a Google search sometimes brings me to a classic page of results which I have come to expect, sometimes has a prominent AI overview which may even take up the entire screen, and sometimes skips results entirely and brings me straight to an AI chatbot which is already beginning to print a response to the screen—making the next prompt so intuitive and natural that the average person may hardly understand they are using AI. If there is a way to avoid or disable such features I have not ever been compelled to search for it—an interesting realization.
As preachy and desperate as I may sound trying to come to grips with the fact that AI has absolutely been a part of a lot of my coursework, I hope that I was able to intrigue you in my clarification as to why I may be experiencing indignation in being asked to acknowledge the use of AI in my assignments, and that in the best case you may have enjoyed reading what I have to say. I truly have not deliberately engaged AI in regards to coursework, nor have I given it any context for the definitions and articulations I sought of it, and I appreciate you sparking this concession within myself that there is no claiming to be pure and clean from the use of this technology that is so thoroughly stigmatized. Nonetheless I really do feel like I can give myself credit enough to feel like I have done the work as solely my own accomplishment.
Either way as the semester comes to an end I really do want to highlight my enjoyment of the course, especially in how the material juxtaposes the opinions and predictions of a mere decade ago with the almost alien reality we live in today. I am now better equipped to articulate the skepticism I have held for our dependence on computers and the internet, and their involvement in social interactions, the government, and professional industry/the field of medicine.
May 9, 2026
Good morning, Mr. Wilton!
Good morning, Mr. Wilton!
I read it with interest and am responding.
Excellent!
Powerful!
Reading your email was an interesting lesson for me—it prompted me to consider framing my expectations in the future within a broader context and with greater complexity.
I'll begin by mentioning my request to disclose the use of AI assistance when working on assignments.
Announcement posted on January 24, 2026, at 6:00 AM:
“Dear All,
I ask all ChatGPT users to include the following information in the title of the work:
"The assignment was written using ChatGPT".
Thank you for your honesty,
Christopher Onzol”
“Dear All,
I ask all ChatGPT users to include the following information in the title of the work:
"The assignment was written using ChatGPT".
Thank you for your honesty,
Christopher Onzol”
When drafting this announcement, I was not thinking about AI tools, which are gradually being implemented to perform increasingly advanced tasks in computer-based work. Having observed the changes in the quality of students' written assignments over the last ten years, it has become increasingly evident that higher level technological elements play an active role in their preparation. In fact, over the last three or four years, I have noticed—semester after semester—that an ever-growing percentage of papers are becoming virtually flawless in terms of their conceptual structure. The sentences are complete, grammatically impeccable, logically organized, and characterized by a richness of academic language—including references, comparisons, and examples—that is not entirely obvious or typically expected in student work at this stage of education.
The ability to articulate one's own opinion on a given subject in a competent, clear, and logical manner is of particular importance in this class due to the GWAR component. Consequently, I want to read what the student has written—not a text compiled in a split second by a "smart" tool and then copied verbatim—letter for letter, word for word, sentence for sentence—without any subsequent editing.
Therefore, I have adopted the following approach: students should prepare their assignments—whether with or without technological assistance—but they must make a conscious effort to ensure the work retains a distinctly "human" quality; furthermore, they must explicitly disclose whenever they have utilized AI tools to aid in their work.
Regarding your text, the one I'm referring to now, and all your previously submitted works, I didn't believe you wrote it yourself. I've had students with good writing skills, but yours seemed too "brilliant." It wasn't my intention to offend you with suspicions of dishonesty. You simply shine with a blinding brilliance. It seemed almost unbelievable to me that such a text could have come from the hand of a student.
I doubted you—and I shouldn't have. I apologize.
In response to your remarks, and particularly in the context of advertisements like this one, which seem to pop up on my computer screen every few moments:
Turn Your AI Text Into Human-Like
• Make your text sound more human
• Refine tone and structure
• Humanize your content
• Polish for natural flow
Detect AI With the Highest Precision
• Get 100% unique text with 0% AI presence
• Keep the original meanings
• Choose the desired level of readability
• Pass any AI checks
• Check Your Text for Plagiarism,
I believe that the very rationale behind imposing requirements such as the one you so rightly and elegantly challenged is now fading away.
Thank you - have a pleasant weekend!
Chrisropher Onzol
Chrisropher Onzol
MAy 12, 2013
Good evening, Professor Onzol!
Thank you for drawing my attention to your announcement from January! I very clearly recalled seeing your request but wanted to read it word for word to assure myself that I had not brazenly disregarded a simple instruction. I am not too ashamed of failing to pinpoint its location considering the point of the term at which we currently reside—though my pride is ever so slightly scuffed in overlooking it.
I just wanted to say that I couldn't have asked for a more encouraging and thoughtful response as the correspondence I received from you over the weekend. I feel compunction (I definitely had to look that one up) in accepting your apology; I fail to find a way to adequately express my gratitude! I felt so strongly that I was encroaching upon your goodwill. Without indulging myself too much in detailing my past experiences, I wanted to share with you the sense of triumph I feel as a result of our exchange—triumph over myself!
For quite a long time I have possessed within myself a sort of polarized ability to express my intelligence—seeming at times to have no common sense at all and at other times to be unnaturally insightful. This has been to the unsettling effect of letting some instructors down while eliciting skepticism from others in regards to my writing ability in particular—an effect which has nurtured quite the sore spot in my ego. Nevertheless, I have begun to appreciate moments like now which serve as a reminder to myself of the favorable ways in which I have grown since those seeds of self-doubt were sewn.
Having the opportunity to receive a small glimpse your perspective is also invaluable to me, and I cannot even begin to fathom the struggle of determining what the best course of action is for a fair instructor during this great intellectual upheaval of our time. It is by a seemingly outlandish irony that I would neglect properly proofreading my submissions considering the benefit of looking more human—when in fact my mistakes seemed suspiciously fabricated! Truly confusing times. Even so, I strongly hope you and the rest of the faculty don't become so discouraged as to question the meaning of your work—I have sadly heard such sentiments several times already.
As becoming a graduate of the University approaches its transformation from a goal of mine to an accomplishment, I am experiencing more moments of realization that communication is key, and a rewarding life is to be had if I can avoid becoming withdrawn and bitter under the pressure of the current social, political, and technological landscape. I want to highlight the fact that you have reinforced that realization for me and I cannot thank you enough!
With determination,
Jonathan Wilton
Thank you for drawing my attention to your announcement from January! I very clearly recalled seeing your request but wanted to read it word for word to assure myself that I had not brazenly disregarded a simple instruction. I am not too ashamed of failing to pinpoint its location considering the point of the term at which we currently reside—though my pride is ever so slightly scuffed in overlooking it.
I just wanted to say that I couldn't have asked for a more encouraging and thoughtful response as the correspondence I received from you over the weekend. I feel compunction (I definitely had to look that one up) in accepting your apology; I fail to find a way to adequately express my gratitude! I felt so strongly that I was encroaching upon your goodwill. Without indulging myself too much in detailing my past experiences, I wanted to share with you the sense of triumph I feel as a result of our exchange—triumph over myself!
For quite a long time I have possessed within myself a sort of polarized ability to express my intelligence—seeming at times to have no common sense at all and at other times to be unnaturally insightful. This has been to the unsettling effect of letting some instructors down while eliciting skepticism from others in regards to my writing ability in particular—an effect which has nurtured quite the sore spot in my ego. Nevertheless, I have begun to appreciate moments like now which serve as a reminder to myself of the favorable ways in which I have grown since those seeds of self-doubt were sewn.
Having the opportunity to receive a small glimpse your perspective is also invaluable to me, and I cannot even begin to fathom the struggle of determining what the best course of action is for a fair instructor during this great intellectual upheaval of our time. It is by a seemingly outlandish irony that I would neglect properly proofreading my submissions considering the benefit of looking more human—when in fact my mistakes seemed suspiciously fabricated! Truly confusing times. Even so, I strongly hope you and the rest of the faculty don't become so discouraged as to question the meaning of your work—I have sadly heard such sentiments several times already.
As becoming a graduate of the University approaches its transformation from a goal of mine to an accomplishment, I am experiencing more moments of realization that communication is key, and a rewarding life is to be had if I can avoid becoming withdrawn and bitter under the pressure of the current social, political, and technological landscape. I want to highlight the fact that you have reinforced that realization for me and I cannot thank you enough!
With determination,
Jonathan Wilton
PL>>>>>
8 maja. 2026
Proszę, zignoruj tę wiadomość, a nawet odmów jej przeczytania, jeśli jesteś zbyt zajęty. Nie odbiorę tego osobiście, jeśli nie otrzymam odpowiedzi – zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak wymagający może się wydawać mój ton.
Obawiam się, że mogę wyjść na impulsywnego i wręcz obawiam się, że będę żałować, iż zakwestionowałem Twoją ocenę mojej pracy jako wspomaganej przez sztuczną inteligencję – biorąc pod uwagę powagę nieuczciwości w takim przypadku – jednak ze względu na charakter kursu i moje postrzeganie Twojej pasji w tym temacie czuję się ośmielony, by skontaktować się z Tobą w tej sprawie. Mam nadzieję, że będę mógł stwierdzić, że nie jest to debata o konkretnej ocenie czy przesłaniu, o co prosiłeś swoich studentów w e-mailu wprowadzającym do kursu (szukam głęboko, aby znaleźć konkretną wzmiankę o polityce wykorzystania sztucznej inteligencji), ale uczciwe wykorzystanie mojego dostępu do wiedzy, doświadczenia i cennego czasu profesjonalistów w tej dziedzinie, z których mam zaszczyt korzystać jako student uniwersytetu.
Wszystkie moje odpowiedzi na zadania pisemne, zadania internetowe i dyskusje studenckie napisałem ręcznie, bez żadnego wklejania podpowiedzi do asystenta AI w celu zmiany lub rozszerzenia istoty lub architektury mojej pracy. Proszę Cię, aby pomóc mi przygotować się do moich przyszłych zadań i korespondencji zawodowej, abyś pomógł mi zrozumieć, czy moje korzystanie z internetu i innych narzędzi technologicznych wprowadziło mnie w błąd w przekonaniu, że moje pomysły i metody pisania są naprawdę moje i moje własne.
Zastanawiam się, czy jestem naiwny, wierząc, że wyszukiwanie definicji słowa lub synonimów innego słowa lub idei (czuję, że to jest punkt, w którym granica się zaciera, wyszukiwanie słowa dla uczucia lub idei — to jest miejsce, w którym wkracza AI) i korzystanie z widocznego przeglądu AI Google nie różni się niczym od korzystania z tezaurusa lub słownika, a może nawet proszenia innej osoby o słowo, które mam na końcu języka. W pełni przyznaję się do korzystania z tego narzędzia i pokornie żałuję, że uważam, że nie stanowi ono wykorzystania pomocy AI, o której istnieje potrzeba informowania.
W tym miejscu czuję, że będziecie zainteresowani tym, o co chcę zapytać w duchu kursu: w którym momencie odpowiedź sztucznej inteligencji na pytanie różni się od podkreślenia autokorekty, typowego wyszukiwania w Google, a – w najszerszej skali – odpowiedzi od innego człowieka? Moja edukacja rozpoczęła się w poprzednim tysiącleciu i mozolnie przeglądałem indeksy słowników, przekopywałem się przez tezaurusy, pytałem bibliotekarzy, a potem przeszedłem do pytana Jeevesa, czytania Yahoo! Answers, obserwowania, jak Google staje się synonimem korzystania z dowolnej wyszukiwarki, a teraz nadchodzi nowa, jeszcze bardziej oszałamiająca era – era, w której sztuczna inteligencja narzuca się wielu ludziom w niemal każdym aspekcie współczesnego życia. Czuję, że nie mam wystarczającej odpowiedzi na to pytanie, gdzie postawić granicę.
Wiem, że może wydawać się głupie opowiadanie o tym doświadczeniu komuś, kto z pewnością widział i używał jeszcze starszych technologii i wie, co tak naprawdę oznacza zmaganie się z badaniami, ale chcę spojrzeć z perspektywy na dokładną część technologicznej lawiny, w którą wpadłem, gdy trafiłem do tego społeczeństwa, które krytykujemy i badamy. Nie jestem w stu procentach biegły w obsłudze komputerów, choć czasami nabieram zbytniej pewności siebie, że to ja mam kontrolę – a nie sam komputer (mówiąc retorycznie). Nie rozumiem, dlaczego wyszukiwanie w Google czasami prowadzi mnie do klasycznej strony wyników, której się spodziewałem, czasami z widocznym przeglądem AI, który może nawet zająć cały ekran, a czasami całkowicie pomija wyniki i kieruje mnie prosto do chatbota AI, który już zaczyna wyświetlać odpowiedź na ekranie – dzięki czemu kolejny komunikat jest tak intuicyjny i naturalny, że przeciętny człowiek może ledwo zrozumieć, że korzysta ze sztucznej inteligencji. Jeśli istnieje sposób na ominięcie lub wyłączenie takich funkcji, nigdy nie byłem zmuszony go szukać – ciekawe spostrzeżenie.
Choć może brzmieć to moralizatorsko i desperacko, próbując pogodzić się z faktem, że sztuczna inteligencja była nieodłączną częścią wielu moich prac, mam nadzieję, że udało mi się Was zaintrygować moim wyjaśnieniem, dlaczego mogę odczuwać oburzenie, prosząc o przyznanie się do wykorzystania sztucznej inteligencji w moich pracach, i że w najlepszym razie z przyjemnością przeczytaliście to, co mam do powiedzenia. Naprawdę nie zajmowałem się sztuczną inteligencją świadomie w kontekście moich prac, ani nie nadałem jej żadnego kontekstu dla definicji i sformułowań, których szukałem, i doceniam to, że wzbudziliście we mnie to przekonanie, że nie ma co twierdzić, iż jestem czysty i nieskażony korzystaniem z tej technologii, która jest tak głęboko stygmatyzowana. Niemniej jednak naprawdę czuję, że mogę sobie przyznać wystarczająco dużo zasług, by uznać, że wykonałem tę pracę wyłącznie jako swoje własne osiągnięcie.
Tak czy inaczej, pod koniec semestru naprawdę chcę podkreślić moją przyjemność z kursu, zwłaszcza w kontekście zestawienia opinii i przewidywań sprzed zaledwie dekady z niemal obcą rzeczywistością, w której żyjemy dzisiaj. Jestem teraz lepiej przygotowany, aby wyrazić sceptycyzm, jaki żywiłem wobec naszej zależności od komputerów i Internetu oraz ich wpływu na interakcje społeczne, rząd, przemysł i medycynę.
Obawiam się, że mogę wyjść na impulsywnego i wręcz obawiam się, że będę żałować, iż zakwestionowałem Twoją ocenę mojej pracy jako wspomaganej przez sztuczną inteligencję – biorąc pod uwagę powagę nieuczciwości w takim przypadku – jednak ze względu na charakter kursu i moje postrzeganie Twojej pasji w tym temacie czuję się ośmielony, by skontaktować się z Tobą w tej sprawie. Mam nadzieję, że będę mógł stwierdzić, że nie jest to debata o konkretnej ocenie czy przesłaniu, o co prosiłeś swoich studentów w e-mailu wprowadzającym do kursu (szukam głęboko, aby znaleźć konkretną wzmiankę o polityce wykorzystania sztucznej inteligencji), ale uczciwe wykorzystanie mojego dostępu do wiedzy, doświadczenia i cennego czasu profesjonalistów w tej dziedzinie, z których mam zaszczyt korzystać jako student uniwersytetu.
Wszystkie moje odpowiedzi na zadania pisemne, zadania internetowe i dyskusje studenckie napisałem ręcznie, bez żadnego wklejania podpowiedzi do asystenta AI w celu zmiany lub rozszerzenia istoty lub architektury mojej pracy. Proszę Cię, aby pomóc mi przygotować się do moich przyszłych zadań i korespondencji zawodowej, abyś pomógł mi zrozumieć, czy moje korzystanie z internetu i innych narzędzi technologicznych wprowadziło mnie w błąd w przekonaniu, że moje pomysły i metody pisania są naprawdę moje i moje własne.
Zastanawiam się, czy jestem naiwny, wierząc, że wyszukiwanie definicji słowa lub synonimów innego słowa lub idei (czuję, że to jest punkt, w którym granica się zaciera, wyszukiwanie słowa dla uczucia lub idei — to jest miejsce, w którym wkracza AI) i korzystanie z widocznego przeglądu AI Google nie różni się niczym od korzystania z tezaurusa lub słownika, a może nawet proszenia innej osoby o słowo, które mam na końcu języka. W pełni przyznaję się do korzystania z tego narzędzia i pokornie żałuję, że uważam, że nie stanowi ono wykorzystania pomocy AI, o której istnieje potrzeba informowania.
W tym miejscu czuję, że będziecie zainteresowani tym, o co chcę zapytać w duchu kursu: w którym momencie odpowiedź sztucznej inteligencji na pytanie różni się od podkreślenia autokorekty, typowego wyszukiwania w Google, a – w najszerszej skali – odpowiedzi od innego człowieka? Moja edukacja rozpoczęła się w poprzednim tysiącleciu i mozolnie przeglądałem indeksy słowników, przekopywałem się przez tezaurusy, pytałem bibliotekarzy, a potem przeszedłem do pytana Jeevesa, czytania Yahoo! Answers, obserwowania, jak Google staje się synonimem korzystania z dowolnej wyszukiwarki, a teraz nadchodzi nowa, jeszcze bardziej oszałamiająca era – era, w której sztuczna inteligencja narzuca się wielu ludziom w niemal każdym aspekcie współczesnego życia. Czuję, że nie mam wystarczającej odpowiedzi na to pytanie, gdzie postawić granicę.
Wiem, że może wydawać się głupie opowiadanie o tym doświadczeniu komuś, kto z pewnością widział i używał jeszcze starszych technologii i wie, co tak naprawdę oznacza zmaganie się z badaniami, ale chcę spojrzeć z perspektywy na dokładną część technologicznej lawiny, w którą wpadłem, gdy trafiłem do tego społeczeństwa, które krytykujemy i badamy. Nie jestem w stu procentach biegły w obsłudze komputerów, choć czasami nabieram zbytniej pewności siebie, że to ja mam kontrolę – a nie sam komputer (mówiąc retorycznie). Nie rozumiem, dlaczego wyszukiwanie w Google czasami prowadzi mnie do klasycznej strony wyników, której się spodziewałem, czasami z widocznym przeglądem AI, który może nawet zająć cały ekran, a czasami całkowicie pomija wyniki i kieruje mnie prosto do chatbota AI, który już zaczyna wyświetlać odpowiedź na ekranie – dzięki czemu kolejny komunikat jest tak intuicyjny i naturalny, że przeciętny człowiek może ledwo zrozumieć, że korzysta ze sztucznej inteligencji. Jeśli istnieje sposób na ominięcie lub wyłączenie takich funkcji, nigdy nie byłem zmuszony go szukać – ciekawe spostrzeżenie.
Choć może brzmieć to moralizatorsko i desperacko, próbując pogodzić się z faktem, że sztuczna inteligencja była nieodłączną częścią wielu moich prac, mam nadzieję, że udało mi się Was zaintrygować moim wyjaśnieniem, dlaczego mogę odczuwać oburzenie, prosząc o przyznanie się do wykorzystania sztucznej inteligencji w moich pracach, i że w najlepszym razie z przyjemnością przeczytaliście to, co mam do powiedzenia. Naprawdę nie zajmowałem się sztuczną inteligencją świadomie w kontekście moich prac, ani nie nadałem jej żadnego kontekstu dla definicji i sformułowań, których szukałem, i doceniam to, że wzbudziliście we mnie to przekonanie, że nie ma co twierdzić, iż jestem czysty i nieskażony korzystaniem z tej technologii, która jest tak głęboko stygmatyzowana. Niemniej jednak naprawdę czuję, że mogę sobie przyznać wystarczająco dużo zasług, by uznać, że wykonałem tę pracę wyłącznie jako swoje własne osiągnięcie.
Tak czy inaczej, pod koniec semestru naprawdę chcę podkreślić moją przyjemność z kursu, zwłaszcza w kontekście zestawienia opinii i przewidywań sprzed zaledwie dekady z niemal obcą rzeczywistością, w której żyjemy dzisiaj. Jestem teraz lepiej przygotowany, aby wyrazić sceptycyzm, jaki żywiłem wobec naszej zależności od komputerów i Internetu oraz ich wpływu na interakcje społeczne, rząd, przemysł i medycynę.
9 maja 2026
Dzień dobry, panie Wilton!
Dzień dobry, panie Wilton!
Przeczytałem z zainteresowaniem i odpowiadam.
Doskonały!
Potężny!
Przeczytanie Twojego e-maila było dla mnie ciekawą lekcją — skłoniło mnie to do zastanowienia się nad określeniem moich oczekiwań na przyszłość w szerszym kontekście i z większą złożonością.
Zacznę od mojej prośby o ujawnienie informacji o korzystaniu ze wsparcia sztucznej inteligencji podczas pracy nad zadaniami.
Ogłoszenie opublikowane 24 stycznia 2026 r. o godz. 6:00:
„Drodzy Wszyscy,
proszę wszystkich korzystających z ChatGPT o dodanie w tytule pracy następującej informacji:
„Praca została napisana z wykorzystaniem ChatGPT”.
Dziękuję za szczerość,
Christopher Onzol”.
„Drodzy Wszyscy,
proszę wszystkich korzystających z ChatGPT o dodanie w tytule pracy następującej informacji:
„Praca została napisana z wykorzystaniem ChatGPT”.
Dziękuję za szczerość,
Christopher Onzol”.
Przygotowując to ogłoszenie, nie myślałem o narzędziach sztucznej inteligencji, które są stopniowo wdrażane do wykonywania coraz bardziej zaawansowanych zadań w pracy komputerowej. Obserwując zmiany w jakości prac pisemnych studentów w ciągu ostatnich dziesięciu lat, coraz bardziej oczywiste staje się, że zaawansowane technologie odgrywają aktywną rolę w ich przygotowaniu. W rzeczywistości, w ciągu ostatnich trzech lub czterech lat, zauważyłem – semestr po semestrze – że stale rosnący odsetek prac staje się praktycznie bezbłędny pod względem struktury koncepcyjnej. Zdania są kompletne, gramatycznie nienaganne, logicznie zorganizowane i charakteryzują się bogactwem języka akademickiego – w tym odniesieniami, porównaniami i przykładami – co nie jest do końca oczywiste ani typowo oczekiwane w pracach studentów na tym etapie edukacji.
Umiejętność formułowania własnych opinii na dany temat w sposób kompetentny, jasny i logiczny jest szczególnie ważna na tych zajęciach ze względu na komponent GWAR. W związku z tym chcę przeczytać to, co napisał student – a nie tekst skompilowany w ułamku sekundy przez „inteligentne” narzędzie, a następnie skopiowany dosłownie – litera po literze, słowo po słowie, zdanie po zdaniu – bez późniejszej edycji.
Dlatego też przyjąłem następujące podejście: studenci powinni przygotowywać swoje zadania – niezależnie od tego, czy korzystają ze wsparcia technologicznego, czy nie – ale muszą świadomie zadbać o to, aby ich praca zachowała wyraźnie „ludzki” charakter; ponadto muszą wyraźnie ujawnić, czy korzystali z narzędzi sztucznej inteligencji wspomagających ich pracę.
Jeśli chodzi o Twój tekst, o którym teraz mówię, i wszystkie Twoje wcześniej przesłane prace, nie wierzyłem, że napisałeś go sam. Miałem studentów z dobrymi umiejętnościami pisarskimi, ale Twój wydawał się zbyt „błyskotliwy”. Nie miałem zamiaru urazić Cię podejrzeniami o nieuczciwość. Po prostu promieniujesz oślepiającym blaskiem. Wydawało mi się wręcz niewiarygodne, że taki tekst mógł wyjść spod ręki studenta.
Wątpiłem w ciebie – i nie powinienem. Przepraszam.
W odpowiedzi na Państwa uwagi, a w szczególności w kontekście reklam takich jak ta, które co chwilę pojawiają się na ekranie mojego komputera:
Zmień swój tekst AI w tekst przypominający tekst ludzki
• Spraw, aby Twój tekst brzmiał bardziej ludzko
• Dopracuj ton i strukturę
• Uhumanizuj swoją treść
• Polerowanie dla naturalnego przepływu
Wykrywaj sztuczną inteligencję z najwyższą precyzją
• Uzyskaj 100% unikalnych tekstów przy 0% obecności sztucznej inteligencji
• Zachowaj oryginalne znaczenia
• Wybierz pożądany poziom czytelności
• Zdaj wszystkie testy AI
• Sprawdź swój tekst pod kątem plagiatu,
Uważam, że sama logika stojąca za narzucaniem takich wymagań, jak to, które tak słusznie i elegancko zakwestionowałeś, zaczyna zanikać.
Dziękuję – miłego weekendu!
Chrisropher Onzol
Chrisropher Onzol
12 maja 2013
Dobry wieczór, Profesorze Onzol!
Dziękuję za zwrócenie mojej uwagi na Pańskie ogłoszenie ze stycznia! Bardzo wyraźnie pamiętam, że widziałem Pańskie zapytanie, ale chciałem je przeczytać słowo w słowo, aby upewnić się, że nie zignorowałem bezczelnie prostego polecenia. Nie wstydzę się zbytnio, że nie wskazałem jego lokalizacji, biorąc pod uwagę okres, w którym obecnie mieszkamy – choć moja duma jest nieco nadszarpnięta, gdy je pomijam.
Chciałem tylko powiedzieć, że nie mogłem prosić o bardziej zachęcającą i przemyślaną odpowiedź niż korespondencja, którą otrzymałem od Pana w weekend. Czuję wyrzuty sumienia (zdecydowanie musiałem to sprawdzić) przyjmując Pańskie przeprosiny; nie potrafię znaleźć sposobu, aby odpowiednio wyrazić moją wdzięczność! Czułem tak mocno, że naruszam Pańskie dobre chęci. Nie rozwodząc się zbytnio nad moimi przeszłymi doświadczeniami, chciałem podzielić się z Panem poczuciem triumfu, jaki odczuwam w wyniku naszej wymiany zdań – triumfu nad samym sobą!
Od dłuższego czasu posiadam w sobie swoistą spolaryzowaną zdolność wyrażania swojej inteligencji – czasami zdawałem się całkowicie pozbawiony zdrowego rozsądku, a innym razem nienaturalnie wnikliwy. Doprowadziło to do niepokojącego efektu zawodzenia niektórych wykładowców, a jednocześnie wzbudzania sceptycyzmu u innych, zwłaszcza w odniesieniu do moich umiejętności pisarskich – efektu, który podsycił drażliwy punkt mojego ego. Niemniej jednak zacząłem doceniać takie chwile jak ta, które przypominają mi o korzystnych zmianach, jakie nastąpiły, odkąd zasiano we mnie ziarna zwątpienia.
Możliwość zajrzenia choćby na chwilę do Twojej perspektywy jest dla mnie nieoceniona i nie potrafię nawet pojąć, jak trudno jest określić, jaki jest najlepszy sposób postępowania dla uczciwego wykładowcy w tym wielkim intelektualnym przewrocie naszych czasów. Z pozoru absurdalną ironią losu zaniedbałem porządną korektę moich prac, biorąc pod uwagę korzyści płynące z bycia bardziej ludzkim – podczas gdy w rzeczywistości moje błędy wydawały się podejrzanie sfabrykowane! Naprawdę zagmatwane czasy. Mimo to, mam szczerą nadzieję, że Pan i reszta kadry nie zniechęcicie się na tyle, by kwestionować sens swojej pracy – niestety, słyszałem już takie opinie kilka razy.
W miarę jak ukończenie studiów na Uniwersytecie zbliża się do momentu transformacji z mojego celu w osiągnięcie, coraz częściej uświadamiam sobie, że komunikacja jest kluczowa, a satysfakcjonujące życie jest możliwe, jeśli tylko uniknę wycofania i zgorzknienia pod presją obecnego krajobrazu społecznego, politycznego i technologicznego. Chcę podkreślić fakt, że utwierdziliście mnie w tym przekonaniu i nie mogę Wam za to wystarczająco podziękować!
Z determinacją,
Jonathan Wilton
Dziękuję za zwrócenie mojej uwagi na Pańskie ogłoszenie ze stycznia! Bardzo wyraźnie pamiętam, że widziałem Pańskie zapytanie, ale chciałem je przeczytać słowo w słowo, aby upewnić się, że nie zignorowałem bezczelnie prostego polecenia. Nie wstydzę się zbytnio, że nie wskazałem jego lokalizacji, biorąc pod uwagę okres, w którym obecnie mieszkamy – choć moja duma jest nieco nadszarpnięta, gdy je pomijam.
Chciałem tylko powiedzieć, że nie mogłem prosić o bardziej zachęcającą i przemyślaną odpowiedź niż korespondencja, którą otrzymałem od Pana w weekend. Czuję wyrzuty sumienia (zdecydowanie musiałem to sprawdzić) przyjmując Pańskie przeprosiny; nie potrafię znaleźć sposobu, aby odpowiednio wyrazić moją wdzięczność! Czułem tak mocno, że naruszam Pańskie dobre chęci. Nie rozwodząc się zbytnio nad moimi przeszłymi doświadczeniami, chciałem podzielić się z Panem poczuciem triumfu, jaki odczuwam w wyniku naszej wymiany zdań – triumfu nad samym sobą!
Od dłuższego czasu posiadam w sobie swoistą spolaryzowaną zdolność wyrażania swojej inteligencji – czasami zdawałem się całkowicie pozbawiony zdrowego rozsądku, a innym razem nienaturalnie wnikliwy. Doprowadziło to do niepokojącego efektu zawodzenia niektórych wykładowców, a jednocześnie wzbudzania sceptycyzmu u innych, zwłaszcza w odniesieniu do moich umiejętności pisarskich – efektu, który podsycił drażliwy punkt mojego ego. Niemniej jednak zacząłem doceniać takie chwile jak ta, które przypominają mi o korzystnych zmianach, jakie nastąpiły, odkąd zasiano we mnie ziarna zwątpienia.
Możliwość zajrzenia choćby na chwilę do Twojej perspektywy jest dla mnie nieoceniona i nie potrafię nawet pojąć, jak trudno jest określić, jaki jest najlepszy sposób postępowania dla uczciwego wykładowcy w tym wielkim intelektualnym przewrocie naszych czasów. Z pozoru absurdalną ironią losu zaniedbałem porządną korektę moich prac, biorąc pod uwagę korzyści płynące z bycia bardziej ludzkim – podczas gdy w rzeczywistości moje błędy wydawały się podejrzanie sfabrykowane! Naprawdę zagmatwane czasy. Mimo to, mam szczerą nadzieję, że Pan i reszta kadry nie zniechęcicie się na tyle, by kwestionować sens swojej pracy – niestety, słyszałem już takie opinie kilka razy.
W miarę jak ukończenie studiów na Uniwersytecie zbliża się do momentu transformacji z mojego celu w osiągnięcie, coraz częściej uświadamiam sobie, że komunikacja jest kluczowa, a satysfakcjonujące życie jest możliwe, jeśli tylko uniknę wycofania i zgorzknienia pod presją obecnego krajobrazu społecznego, politycznego i technologicznego. Chcę podkreślić fakt, że utwierdziliście mnie w tym przekonaniu i nie mogę Wam za to wystarczająco podziękować!
Z determinacją,
Jonathan Wilton
Comments
Post a Comment